در بسیاری از روابط زناشویی، تفاوتهای شخصیتی آرامآرام خودشان را نشان میدهند؛ یکی از شایعترین آنها، تفاوت در نیاز به روابط اجتماعی است. جایی که یکی از زوجها عاشق مهمانی، دورهمی، ارتباطات گسترده و حضور در جمع است و دیگری ترجیح میدهد زمان آزادش را در آرامش، خلوت و تنهایی یا در جمعهای محدود سپری کند.
این تفاوت اگر نادیده گرفته شود، میتواند به یکی از دلایل پنهان فرسودگی رابطه تبدیل شود؛ اما اگر درست فهمیده و مدیریت شود، حتی میتواند به تعادل و بلوغ عاطفی رابطه کمک کند.
ریشه این تفاوت کجاست؟
این اختلاف معمولاً به تیپ شخصیتی برونگرا و درونگرا برمیگردد.
افراد برونگرا از تعامل اجتماعی انرژی میگیرند؛ بودن در جمع، گفتگو، مهمانی و ارتباط برایشان شادیآفرین و زندهکننده است. در مقابل، افراد درونگرا بعد از ارتباطات اجتماعی طولانی دچار خستگی روانی میشوند و برای بازیابی انرژی به خلوت، سکوت و تنهایی نیاز دارند.
مشکل زمانی شروع میشود که هرکدام، سبک خودش را «طبیعی» و سبک طرف مقابل را «غیرمنطقی» تلقی میکند.
چرا این تفاوت میتواند به تعارض تبدیل شود؟
اگر زوجها درباره این تفاوت آگاهی نداشته باشند:
-
فرد برونگرا ممکن است همسرش را سرد، منزوی یا بیعلاقه بداند.
-
فرد درونگرا ممکن است همسرش را پرهیاهو، خستهکننده یا بیتوجه به مرزها تجربه کند.
در نتیجه، بهمرور احساس نادیدهگرفتهشدن، فشار روانی، دلخوریهای انباشته و حتی فاصله عاطفی شکل میگیرد.
آیا راهحل، تغییر دادن همسر است؟
خیر. یکی از بزرگترین اشتباهات زوجها این است که تلاش میکنند تیپ شخصیتی همسرشان را تغییر دهند.
برونگرایی و درونگرایی اختلال نیستند؛ سبکهای متفاوت ارتباط با دنیا هستند. راهحل، تغییر شخصیت نیست؛ یادگیری سازگاری است.
گام اول: پذیرش تفاوتها
پذیرش یعنی درک این واقعیت که:
-
نیاز همسر شما به مهمانی یا تنهایی، علیه شما نیست.
-
این نیازها بخشی از ساختار روانی اوست، نه نشانه بیعلاقگی یا خودخواهی.
پذیرش، پایه احترام متقابل و اولین قدم برای گفتوگوی سالم است.
گام دوم: گفتوگوی شفاف و بدون قضاوت
بهجای سکوت، قهر یا اجبار، نیازهای خود را شفاف بیان کنید:
-
«من بودن در جمع بهم انرژی میده و حالم رو بهتر میکنه»
-
«من بعد از مهمانی نیاز دارم تنها باشم تا ذهنم آروم بشه»
گفتوگو زمانی سازنده است که هدف آن درک متقابل باشد، نه قانعکردن یا پیروز شدن.
گام سوم: ایجاد تعادل در برنامههای اجتماعی
زندگی مشترک به معنای انجام همه کارها بهصورت مشترک نیست. میتوان به تعادل رسید:
-
شرکت مشترک در برخی مهمانیها
-
آزادی برای حضور جداگانه در برخی موقعیتها
-
برنامههای دونفره آرام برای تقویت صمیمیت
این تعادل باعث میشود هیچکدام احساس محدود شدن یا تحت فشار بودن نکند.
گام چهارم: بازتعریف صمیمیت
بسیاری از زوجها تصور میکنند صمیمیت فقط در کنار دیگران بودن شکل میگیرد؛ درحالیکه برای برخی، صمیمیت در سکوت، گفتوگوی عمیق، وقت دونفره و آرامش مشترک ساخته میشود.
وقتی هر دو سبک دیده و محترم شمرده شود، رابطه غنیتر میشود.
نقش مشاوره روانشناختی در حل این تعارض
اگر این تفاوت به دعواهای تکراری، دلخوریهای مزمن یا فاصله عاطفی منجر شده باشد، کمک گرفتن از مشاور یا زوجدرمانگر میتواند بسیار مؤثر باشد.
در جلسات تخصصی، زوجها یاد میگیرند:
-
تیپ شخصیتی خود و همسرشان را بهتر بشناسند
-
بدون سرزنش با هم گفتوگو کنند
-
راهحلهای عملی متناسب با شرایط زندگیشان پیدا کنند
جمعبندی
اینکه یکی مهمانی دوست دارد و دیگری تنهایی، نشانه ناسازگاری نیست؛ نشانه تفاوت انسانی است.
روابط سالم، نه با حذف تفاوتها، بلکه با فهم، پذیرش و مدیریت آنها ساخته میشوند. وقتی زوجها یاد بگیرند بهجای جنگیدن با تفاوتها، از آنها پل بسازند، رابطه از چالش به هماهنگی میرسد.
